"Ne mutlu Türküm diyene." "Bağımsızlık benim karakterimdir."
"İnsanlara hürriyet, milletlere istiklal." "Bir kere yükselen bayrak bir daha inmez."

Haberler


Şeker Bayramınız kutlu Olsun

Bayramlar birliğimizi sağlayan geleneksel değerlerimizdir.

Bayramlar kardeşliktir.

Bayramlar sevginin, dostluğun ve hoşgörünün bir bütün olduğu milli zenginliğimizdir.

Bayramlar, çocuksu bir sevincin heyecanla yoğrulup dört mevsimde yaşanan sıcaklığıdır.

Bayramlar  birlikte yaşamanın ve paylaşmanın mutluluğudur.

Bu dilek ve temennilerle bayramınız kutlu olsun.

Azerbaycan’ın bağımsızlık lideri ve ilk cumhurbaşkanı Ebülfez ELÇİBEY ebediyete intikalinin 11.yılında saygı ile anıldı.

Sovyetler birliğinin dağılma sürecinde bir güneş gibi doğan  Elçibey Azerbaycan’ın siyasi çehresini değiştiren ve ideoloji üreten bir liderdi. Onun ortaya koyduğu ilke ve esaslar,1918 yılında Mehmet Emin Resulzade tarafından belirlenen milli, demokratik ve laik devlet olma yolu idi. Bugün Azerbaycan’ın bir dünya devleti olmasında alınan mesafede hiç şüphe yok ki onun yaptığı reform ve atılımlar vardır.O bir düşünce adamıydı,ideologdu. Halk Cephesi gibi bir siyasi hareketi yönlendirirken ortaya koyduğu görüşlere esas olan, tam bağımsızlık ateşi Azerbaycan halkı için bir umut olmuştu.

O içinde gizemli bir şekilde yaşattığı ve sönmeyen ateş gibi yanan büyük Azerbaycan idealini  barışçıl kişiliğinde ölünceye kadar yaşattı. Çünkü o bir ideal ve inanç adamıydı.  Elçibey sevgisi ve ideali Türk dünyası için sönmeyen bir ateş, bir bayrak gibi var olacaktır.

“Əbülfəz Elçibəy mənə bir qızıl bağışlamışdı...”

«Belə dövlət qurulmaz ki... elə hey, yağma və zorakılıq»
Cəmil Ünal: «Parlament bir ailənin əlində. Məhkəmələr bir ailənin əlində. Ordu, iqtisadiyyat bir ailənin əlində»
 
Ankarada əsasını böyük öndər Məhəmməd Əmin Rəsulzadənin qoyduğu Azərbaycan Kültür Dərnəyindəyik: on illər ərzində Azərbaycan davasını təkbaşına aparmış, Azərbaycan həqiqətlərinin dünyaya yayılmasında mühüm rol oynamış müqəddəs bir ocaqda. Dərnəyin başqanı Azərbaycan cəmiyyətinə yaxşı tanış olan Cəmil Ünaldır. O, Rəsulzadə dönəmindən qalan sonuncu kişilərdəndir. “Burada qızıl kimi insanlar vardı, Rəsulzadə ilə çiyin-çiyinə mübarizə aparan, hər biri bir tarix kimi insanlar,.. Allahın rəhmətinə qovuşdular”, deyir.
Cəmil bəylə Azərbaycan haqqında, son zamanlar Türkiyəni başına götürmüş “Azərbaycan lobbiçiliyi” haqqında danışırıq.
“Millət onu idarə edənlərdən qorxmağa məcbur edilirsə, bu, milli hökumət deyil”
“Anlaşılmazlıq budur ki, xalq onu idarə edənlərdən qorxmağa məcbur edilib. Xalq və hökumət arasında bu qədər dəhşətli uçurum olmamalıdır. Özəlliklə də Azərbaycan kimi ciddi problemləri olan, düşmənli bir ölkədə belə bir şey olmamalıdır.
Insanlar ən müxtəlif metodlarla, tədricən qorxudulub, qırılıb, küskün salınıb. Hamı evində oturmağa məcbur edilib, Vətənin problemlərindən uzaqlaşdırılıb. Xalqı içəridə zəlil edib də qıraqda diaspor yaratmağın nə mənası var? Bu işlərin görülməsi üçün milyonlarla para xərcləyirlər. Orada hələ də çadırlarda yaşayan ailələr var axı. Türkiyədə diaspora, lobbi yaratmağın mənası varmı? Burada evlərin 90 faizi bir Azərbaycan qalasıdır. Bunların arasında kommunistlər də ola bilər, solçular da, millətçilər, dinçilər də ola bilər...
Burada diaspor, Azərbaycan lobbisi yaratmaq kimi mənasız planlar qurmağa dəyməz ki. Odur, dünyada erməni lobbisinin ən güclü olduğu ölkələr var: Rusiya, Fransa, Amerika Birləşmiş Ştatları. Bu lobbiləri orada qurmaq, o enerjini və lazım gəlirsə, paranı da orada xərcləmək gərəkdir. Burada bu işləri görməyə zərrə qədər də ehtiyac yoxdur.
(Siyirmədən bir fotoşəkil çıxarır). Baxın, 59-cu ildir. Türk ocaqlarında Azərbaycan istiqlalını kutladığımız tədbirdir. O zaman mən gəncdim, açılış nitqini də mən yapdım. O zaman bağımsız Azərbaycan yox idi, indi bunların adlandırmaq istədiyi təhərdə diaspor da yox idi. Bu işləri biz görürdük, başqaları görmürdü. Azərbaycan Kültür Dərnəyi bu ölkədə 40-cı illərdən bəri Azərbaycan adını gündən-günə daha ucalara qaldıran bir təşkilat idi, yeganə milli quruluş idi. Bu gün parayla qurulan yüz dənə dərnək bunun yüzdə birini edə bilməz. Çingənəyə para verməklə onu millətçi edə bilməzsən ki, parasını alar, oynayıb gedər. Parasını verməzsən, gedib başqasının oyununu oynar. Belə mənasız işlərin başını buraxmaq lazımdır...".
“Para buraxmaqla diaspor yaradılmaz”
Bu dərnək 62 ildir var. Bundan əvvəl də ta 1924-cü ildən  1949-cu ilə qədər “Azərbaycan Milli Mərkəzi” adı ilə vardı. Ayrıca da “Qars Yüksək Təhsil Tələbə Cəmiyyəti” vardı. Bu iki təşkilat bütün dünyada Azərbaycan haqqında həqiqətləri yayan ən iri quruluşlar idi. Azərbaycan haqqında 50 min səhifəlik bildirişlər, hesabatlar burada hazırlanıb-yayılıb.
28 May 1949. Ankara Xalq Evi binasında Azərbaycanın Istiqlal günü qeyd edilir. Natiq Məhəmməd Əmin Rəsulzadə. Onlarla, yüzlərlə bu cür tədbirlər. Bu tədbirlərin keçirilməsi üçün, bu danışanlar üçün kimsə pul verirdimi? Parayla-pulla diaspora yaradılarmı? Erməni diasporası var. Hər il 300-400 milyon pul göndərir Ermənistana dünyanın hər yerindən. Ən azı, bir o qədər parayla da türk düşmənliyi, erməni təbliğatını yayırlar. Ermənistan hökuməti pul qoyub diaspor yaratmır ki.
O zamanlar bir “bayraq krizi” yaşandı. Azərbaycandan da, adlarını çəkməyəcəyəm, bir qrup millət vəkili gəlmişdi. Gördükləri iş də Heydər Əliyevin büstünün açılış törəninə qatılıb dağılışmaq oldu. Amma o günlərdə bizim Bursadakı şöbə başqanı olan bir xanım (o, mənim baldızımdır) Bursada 60 min Azərbaycan bayrağının qaldırılmasını təşkil etdi. Bursada on minlərlə evin pəncərəsindən Türkiyə və Azərbaycan bayraqları yanaşı asıldı.

“Azərbaycan bir ailənin əlindədir,.. bu şanssızlıqdan çıxmaq lazımdır...”
Azərbaycan əhalisinin 90 faizi ölkənin milli sərvətlərindən kənardadır. 2 milyondan çox insan orada, Rusiyada çörək pulu çıxarmaq üçün gedib ən ağır şərtlər altında, ölüm təhlükəsi altında çalışır. Mən başa düşürəm ki, əski Sovet bölgəsi olmağın bir şanssızlığı var. Amma Azərbaycan o bölgəyə məxsus olan şanssızlıqdan qurtulmaq üçün çox şeyə sahibdir. Baxın, Şərqi Avropaya. Orası da əski sovetlər bölgəsidir. Amma orada toparlandılar, məşru, qanuni parlamentlər yaratdılar, insan hüquqları önə çıxdı, ölkələrin-millətlərin üzü güldü. Azərbaycanda bu yoxdur. Niyə olmasın? Parlament bir ailənin əlində. Məhkəmələr bir ailənin əlində. Ordu, iqtisadiyyat bir ailənin əlində.
Azərbaycan əhalisinin 90 faizi ölkənin milli sərvətlərindən kənardadır. 2 milyondan çox insan orada, Rusiyada çörək pulu çıxarmaq üçün gedib ən ağır şərtlər altında, ölüm təhlükəsi altında çalışır. Mən başa düşürəm ki, əski Sovet bölgəsi olmağın bir şanssızlığı var. Amma Azərbaycan o bölgəyə məxsus olan şanssızlıqdan qurtulmaq üçün çox şeyə sahibdir. Baxın, Şərqi Avropaya. Orası da əski sovetlər bölgəsidir. Amma orada toparlandılar, məşru, qanuni parlamentlər yaratdılar, insan hüquqları önə çıxdı, ölkələrin-millətlərin üzü güldü. Azərbaycanda bu yoxdur. Niyə olmasın? Parlament bir ailənin əlində. Məhkəmələr bir ailənin əlində. Ordu, iqtisadiyyat bir ailənin əlində.
Ola bilər ki, 90-cı illərdə Bakıda abadlıqla bağlı problem vardı, yemək yeyiləcək yaxşı yeməkxanalar yox idi. Amma insanlarda bir həyəcan vardı, gələcəyə böyük canatımlar vardı. Belə dövlət qurulmaz ki... Nə seçim var, nə siyasət var,.. elə hey, yağma və zorakılıq.
Eyni məntiqlə, düşüncə ilə də diaspor qururlar. Ailə diasporu yaradırlar. Mən Hollandiyada Nazim Ibrahimovun özünə dedim ki, sizin diaspor anlayışınız kökündən yanlışdır. Diaspor dövlətin əmrində ola bilməz. Bu, özəl təşəbbüslərin nəticəsi olaraq yaranmalıdır. Dövlətin siyasəti fərqli ola bilər. Diasporu bu siyasətin quyruğuna bağlamaqla heç nəyə nail ola bilməzsən. Əksinə, diaspor fərqli, daha açıq, hərdən hətta çox avantürist görünə biləcək siyasi kampaniyalar aparmalıdır. Diasporun davranışlarını müəyyənləşdirməyə çalışan dövlət özünü də xəcil edər, yaratdığı o təşkilatların da dəyəri olmaz. Bu qədər dərnəklər yaradırlar, para buraxırlar... O paranın yarısını orda bu işin tapşırıldığı adamlar mənimsəyər, yarısı yolda mənimsənilər, qalan yarısını da buradakılar mənimsər.
Əlbəttə, buradakı dərnəklərdə yaxşı adamlar, bu prosesə səmimi olaraq qoşulanlar da var. Amma oturduqları ortam, plansızlıq, məqsədsizlik,.. bu adamları da bir iş görməyə qoymaz. Bəzən bəlli şərtlər də insanları doğru söyləməkdən çəkindirər. Bakıdakılar da burada kimləri fərqləndirdiklərini bilirlər. Kimlərdən necə yararlanacaqlarını bilirlər. Bu, Azərbaycan davası deyil. Götürün Marmara qrupunu. Adamlar seçimdən-seçimə yararlı olur. Amma bu zehniyyətlə aparılan fərqləndirilmə baxışını da hər kəs qəbul etməz. Bunu Türkiyədə özünə yaraşdırmayan çoxlu sayda insanlar, quruluşlar var.
Elçibəyin Azərbaycan Kültür Dərnəyinə verdiyi bir altın var. Mən onu evdə saxlayıram. O rəhmətlik Dərnəyə bir rəsm də bağışlayıb, burada, divardan asılıb. Mən Elçibəyin bu hədiyyələrini on min dənə təltifə dəyişmərəm.

Rəsulzadə Bakıda qalıb Stalinlə işləyə bilərdi...
1920-ci ildə Məhəmməd Əmin Rəsulzadənin qurduğu hökuməti kimlər yıxdısa, 1993-cü ildə Elçibəyin qurduğu hökuməti də eyni güclər yıxdı. O zamanın parlament başçısı, hökumət başçısı, dövlətin banisi,.. bütün bu adamların sonrakı taleyinə baxın. Bu adamların heç biri öz Vətənində ölə də bilmədi. Terrorla aradan qaldırdılar çoxunu. Bəyəm Məhəmməd Əmin bəy Bakıda qalıb mənsəb sahibi ola bilməzdi? Ola bilərdi, əlbəttə. Heç Nərimanovun da Stalinlə o qədər yaxşı münasibəti yox idi ki, Məhəmməd Əmin bəyin var idi. Amma Rəsulzadə məslək və ideya adamı idi. Indi odur, Bakıda Azərbaycan idealının daşıyıcısı, Azərbaycan dövlətinin banisi olan bu kişinin abidəsi yoxdur, ölkənin bağımsızlığını, istiqlalını, istiqbalını ruslara təslim etmiş Nərimanovun abidəsi isə şəhərin hər yerinə boylanır. 31 Martı Soyqırım Günü elan etməmisinizmi? Etmisiniz və çox da yaxşı. Amma bu prosesin içində Azərbaycan kommunistləri-bolşevikləri də var. Şaumyanla çiyin-çiyinə eyni siyasi dalğanı irəli aparan Azərbaycan türkləri vardı.
“Azərbaycan ziyalıları Məhəmməd Əminə abidə qoyulması üçün hərəkat başlamalıdırlar”
Azərbaycanda Məhəmməd Əmin bəyin abidəsinin yoxluğunun qarışılığında bir ziyalı hərəkatının olmamasını anlaya bilmirəm. Bu, ziyalılıq deyil. Mən utanıb xəcalət çəkirəm onların yerinə. Niyə səslərini çıxarmırlar, həyat yalnız yaltaqlanıb yaşamaq üçün deyil...
Anlaya bilmirəm, Məhəmməd Əmin Rəsulzadə bu adamlara neyləyib?! Nə pislik eləyib?! Bunu mənə kimsə anlada bilmədi!..
Biz burada Məhəmməd Əmin Rəsulzadənin abidəsini ucaltdıq. Azərbaycandan da adamlar dəvət etdik. Prezidentə də, başqalarına da məktub göndərdik, onların da adından adamlar gəldi. Yazdıq ki, Azərbaycan dövlətinin qurucusu olan Rəsulzadənin abidəsinin açılışına dəvətlisiniz. O törənə 10 min nəfərə qədər adam qatıldı burada. Yüzlərlə dövlət adamı qatıldı, generallar gəldi... Düşündük ki, bu mərasimdən sonra Bakıda da bir dəyişiklik olar, Rəsulzadəyə qarşı bu qəzəb ortadan qalxar. Amma heyf, heç nə baş vermədi. 
“Lazım gələrsə” deməklə iş bitmir, sözünün arxasında durmayanlar dövlətə uşaq oyuncağı kimi baxırlar”.
Orada bu münasibətlərin ağılla izah edilməsi mümkün olan hansısa bir kökü olmalıdır. 20 ildir bunlar Köçəryanla, Sərkisyanla, Nalbandyanla,.. danışıqlar aparırlar, görüşürlər. Ortada heç nə yoxdur. Hə, bəlkə ürəklərində, “bunlardan bir-iki xarabalıq ala bilsəydik, ”Qarabağı qaytarırıq” deyə millətin qarşısında özümüzü öyərdik” kimi şeyləri düşünürlər. Amma, hətta bundan da bir nəticə yoxdur. Azərbaycanın o cür düşmənləri ilə görüşə bilirlər, amma millətin hansısa günündə ürəyi bu millət üçün döyünən, Azərbaycanın xoşbəxtliyini arzulayan və bunun üçün həyat sərf edən insanlarla görüşməkdən çəkinirlər. Bu natamamlıq kompleksi haradan yaranıb? Ilin hansısa bir günündə, hansısa bir bayramında müxalifətlə bir yerdə buluşmaq kimi bir ənənənin yaranması bunlar üçün bu qədərmi qorxuludur?
Yoxsa, ildə bir neçə dəfə “lazım gələrsə, gedib torpaqlarımızı güc yolu ilə alacağıq” şəklində səslənməklə iş bitmiş sayılarmı? Sözü dedin, arxasında duracaqsan, bu, dövlətdir, uşaq oyuncağı deyil...
Altın Madalya

Azerbaycan Cumhurbaşkanı Sayın Ebülfez ELÇİBEY,
26 Haziran 1992 tarihinde Mehmet Emin RESULZADE ocağı olan,
Azerbaycan Kültür Derneği’ni ziyaret ederken şeref defterine ;
“Türk Azatlık hareketinin  merkezi güzel Ankara’da Azerbaycan İstiklal ülküsünü goruyup bu güne getirmiş olan bu mukaddes  Mehmet Emin RESULZADE ocağını ziyaretten hoşbaht oldum, Tanrı bu ocağı saklayanları da  hoşbaht etsin.” yazarak yönetim kurulunu ve üyelerini tebrik etmiş ve yukarıda fotoğrafı görülen Devlet Altın Madalyası  ile onurlandırmıştır.


Tarihi Azerbaycan Kenti İrevan(*)

                                                                                                                                                Yazan: Gürcü tarihçi Guram MARKULİA

                                                                                                                                                İngilizceden Çeviren: Zeynep KIRHAN

 

Ermeni efsaneleri, Erivan adını Ağrı dağının tepesi suyun üzerinde yükselip görününce, efsaneye göre, Nuh tarafından söylendiği iddia edilen 'Erevants' ('Göründü' anlamında) nidasından türeterek Erivan'ın kuruluşunu Nuh'a atfederler. Bu sözde insanların etimolojisinin bir örneği olarak kabul edilir ve böylelikle 19. yüzyıl sonraları Ermeni efsanelerine göre Erivan dünyadaki ilk ve bu nedenle de Tufandan sonraki en eski şehirdir. Buna ek olarak, Nuh Ermeni kökenlidir ve 'Erevants' diye bağırarak Nuh milliyetini kazara ifşa etmiştir. Bu şekilde Ermeliler kendi sahte tarihlerini ve kültürlerini oluşturarak bunu  'antik Ermeni imparatorluğu' günlükleri olarak adlandırmışlardır.

 

Ermeni tarihçiler tarafından Erivan'ın ortaya çıkışında bilinçli sahtekarlık çabaları 1950 yılına kadar başarılı olamadı. 1950'de Sovyet-Ermeni arkeologlar Arin-Berd tepesinin eteğinde bir taş sancak buldular ki, buna göre Erebuni (şimdilerde Erivan yakınında) Urartu kralı I. Argishti tarafından kurulmuştu.

 

Deşifre edilen yazıt Erebuni kalesinin MÖ 782'de kurulduğunu iddia ediyordu. Buluş üzerine tüm Ermenistan sevindi ve bu, Ermeni yönetiminin 1968 yılında Erivan'ın 2760. yıldönümünü kutlamalarına temel teşkil etti. O tarihten beri her yıl 10 Ekim'de Erivan'ın kuruluşuna adanmış politik ve tarihi gösteri düzenleniyor.


Bir yazıtta sadece üç harfin “PBH” bahsi geçmiş olmasına rağmen (antik çağlarda sesli harfler yoktu) bu hemen Erebuni olarak deşifre edildi. Bunun yanı sıra “P?H” adı altındaki şehrin coğrafi konumu ile ilgili herhangi bir şeyden bahis yoktu.

 

Ancak Urartu'nun Ermenistan'la ne ilişkisi olduğu net değildir. O tarihe kadar Ermeniler tarihi anayurtlarının arayışındaydılar ve Kafkaslarda yaşamıyorlardı.

 

Araştırmacı Shnirelman, yukarıda bahsedilen tuhaf hikayeye atıfta bulunarak şöyle yazdı: “Her şeye rağmen, Arkeolojik bulgu ile daha sonra yer alan kutlamalar arasında (Sovyet Ermenistan'ında) doğrudan bir ilişki yoktur. Hatta canlı şenlikler Arkeologlar tarafından değil Ermeni makamları tarafından organize edildi. … Ermenistan'ın başkenti ile Urartu kalesi arasındaki Ermenilerin kanıtlamaları gereken iddia edilen bağlantı nasıl bir bağlantı? Yukarıda getirilen soruları yanıtlamak Ermenistan'ın modern tarihine aşina olan biri tarafından zor olmayacaktır.”

 

Bu demektir ki, yanlış deşifre edilen arkeolojik buldu olmasa idi Ermeniler 'ana” Erivan’larının 2800 yaşında olduğunu hiçbir zaman bilmeyeceklerdi.

 

Gerçekte, tarihi gerçeklere göre Irevan, Azerbaycan Safevi devletinin Şahı İsmail tarafından Osmanlı İmparatorluğunun sınırında bir ileri üs olarak 16. Yüzyıl başında kuruldu. Düşman orduların Doğuya doğru ilerlemelerini engellemek için I. Şah İsmail 1515'de Zengi Nehri yanında bir kale inşa edilmesini buyurdu. Görev Revan-Khuli Han'a verildi. Kelenin adı Revan-kala (Revan'ın kalesi anlamında) onun adından gelir ve sonunda Revan ve sonra da Irevan olmuştur.

 

Daha sonra, Safavi İmparatorluğunun çöküşü sırasında (18. Yüzyıl ortasında) 20'den fazla ortaya çıkan bağımsız Azerbaycan Hanlıkları  tarafından idare edilen bölgenin adı da İrevan Hanlığı idi. 19. Yüzyıl başında Rusya'nın bölgeyi istilasıyla Iravan'ı işgaline kadar devam etti.

Hemen sonra, Türkmençay Anlaşmasından sonra (Rusya ve İran arasında) Çar I. Nicola  imzalanan anlaşma ile 21 Mart 1828'de bir ferman çıkarttı ve buna göre Iravan ve Nahçevan topraklarından meydana gelen “Ermeni ili” diye adete bir bağışla  bölge yaratılarak  buna dahil olan Iravan Şehrinin nüfusu 7331 Azeri Türklerinin  nüfusu ise 2369 Ermeni'den oluşuyordu.

 

1828'de Azerbaycan'ın işgalinden beri Azerbaycan topraklarından yeniden yerleştirilen Ermenilerin toplamı İran'dan 50.000 ve Türkiye'den 90.000 kişidir. Irevan (şimdiki Yerevan) Karabağ ve Nahçevan hanlıkları bir Rus sefiri A Griboedoy şöyle not düşer; “1828'de Rus Ordusunun işgal ettiği topraklar olan Tebriz, Khoy, Salmas ve Maragha'daki Ermenileri Nahçevan, YErevan ve Karabağ'a yeniden yerleştirmek lazımdır.

Yazar N. Shavrov da 1911'de şöyle yazdı: “Bugüne kadar Trans-Kafkasya’daki 1 milyon 300 bin Ermeni halkın 1 milyonu asıl yerlileri değildir.”

 

19. Yüzyılın sonunda Iravan ili Azeri nüfusu bakımından Bakü ve Yelizavetpol (Azerbaycan'daki ikinci büyük şehre Rusya tarafından verilen isim – Gandja) illerinden sonra üçüncü büyük ildi. Rus imparatorluğunda 1897'de yapılan birinci nüfus sayımına  göre İravan ilinde yaşayan Ezeri sayısı 313.178 idi. 20. Yüzyıl başında meydana gel daha sonraki olaylar Azeri Türk halkının tarihi çilesinin devan etmesinin tek nedeninin tamamen bu olduğunu ortaya çıkarmıştır.

 

Bir başka zamanda da, 1886-1897 arasında toplam nüfus artışı 40.000'idi ve aynı zamanda 1905'deki nüfus artışı 1886'ya göre 61.00'den daha fazla olmasına rağmen 1905-1916'da artış sadece 17.000'diğer.

Bu korkunç hakikatler Çarlık Rusya'sı zamanında Ermeni ulusalcıları tarafından girişilen aşırı milliyetçi politikaya işaret etmektedir ve Azerileri tarihi topraklardan atmayı ve onların Azerileri adlandırdıkları gibi “Türklerin olmadığı Ermenistan”ın yaratılmasını hedefleyen somut planların gerçekleştirilmesinin göstergesidir.

 

I. Dünya Savaşından ve 1917 Ekim devriminden sonra Rusya'daki durumu fırsat bilerek Ermeniler Bolşeviklik bayrağı altında planlarını gerçekleştirmeye bağladılar. Karşı devrim sloganı altında Mart 1918'de pek çok Ermeni'den müteşekkil olan Bakü Komünü Azeri'lerin tüm Iravan eyaletinde yok edilmeleri amacıyla vahşice hareketler gerçekleştirmeye başladılar.

 

O tarihte Ermeniler tarafından işlenen suçlar Azeri nüfusunun hafızasına kazınmıştır. Milliyet binlerce barışçıl Azeri'nin yok edilmesi için tek nedendi. Evleri ateşe verdiler, insanları canlı canlı yaktılar. Mimari hazineler, okullar, hastaneler ve Cami’lerin tümü harap oldu.

 

1918-1920'de bugünkü Ermenistan bölgesinde yaşaran 575.000 Azeri'den 565.000'i ya öldürüldü ya da sürüldü. Bu gerçekler Ermeni kaynaklardan bile kanıtlanmaktadır: 1920'de Taşnak'lar (milli hareket) devrildiğinde Sovyet Ermenistan'ındaki Azeri nüfusun sayısı 10.000'i geçmiyordu. 1922'de Azeri muhacirlerin geri dönmesiyle nüfus 72.596'ya ulaştı.”

 

Sovyetler döneminde Ermeniler geleneksel şekilde Azerileri Ermenistan SSR'sinden sürmek ve kendi topraklarını komşuları pahasına genişletmeye devam ettiler. Bu amaçla hem Ermenistan'da hem de yurt dışında yaşayan Ermeniler gülünç “Büyük Ermenistan” fikrinin mevcudiyetinin bir göstergesi olan hareketlere uygun davranmaktalar.

 

1943'deki Tahran Konferansından yararlanan Ermeni Diasporaları SSCB Dış İşler Bakanı B. Molotov'a başvurarak İran'lı Ermenilerin Sovyet Ermenistan'ına yeniden yerleşmelerine izin vermesini istediler. Stalin'in konuya onay vermesi gerçekte 1948-1953'de Azeri'lerin Ermenistan'dan topluca sürülmelerinin temellerini attı.

 

1945 yılında Ermeni liderliği ekonomik sebepler göstererek Nagorno-Karabağ'ın Ermenistan'a bağlanması konusunu gündeme getirdi ancak başarılı olamadı. Daha sonra bir başka taktik seçtiler.

 

II. Dünya Savaşının bitmesinden hemen sonra yurt dışından Ermenilerin yeniden yerleşim süreci başladı. 1946 yılında Suriye, Yunanistan, Lübnan, İran, Bulgaristan ve Romanya'dan 50.900 kişi taşındı. 1947'de Filistin, Suriye, Fransa, ABD, Yunanistan, Mısır, Irak ve Lübnan'dan 35.400 kişi taşındı. 1947 yılında Ermeni Merkez Komitesi Birinci Sekreteri taşınan insanların yerleşim zorluklarına atıfla görünürde işgücü randımanını artırmak için Azerilerin pamuk ekilen bölgelere taşınmalarını hedefleyen kuşkulu bir öneri getirdi.

 

Arşivlere göre 1948 yılında sürgün edilen Azeri sayısı 2.357 aile (11.046 kişi), 1949'da 2368 aile (10.595 kişi), 1950'da 14.361 kişi idi. 8.110 aileden sadece 4878'ine konut sağlandı. Toplamda, 1948 ve 1952 arasında 100.000 Azeri sürüldü. Dağlık alanlarda yaşamaya alışkın olan ve konut verilmeyen insanlar ovaların sert ikliminde zar zor yaşadılar ve pek çoğu açlıktan öldü.

 

Bu koşullar içinde bile yerleri değiştirilen insanlar ve Azerbaycan liderliği tarafından Moskova'daki yetkililere onların Karabağ da dahil dağlık bölgeye yerleşmelerine izin verilmesi için birden çok başvuru yapıldı ve tümü de kategorik olarak reddedildi. Bu da pamuk randımanı adına insanların gönüllü taşınmalarının bir diğer örneği; aslında gaddarlık ve insan kaderinin zalimce ihmal edilmesi yerine geçen bir örtü tabir.

 

Ermenistan, yaşama politikasıyla gerçekten tek bir ulus devlet haline geldi ve Taşnaklar’ın “Azeri'si' Ermenistan” fikri gerçek oldu.

 

Ermeni tarihini yapanlar tarafından belirtildiği gibi eskiden İravan, şimdi Erivan “Ermenistan'ın on-ikinci başkentidir”. 10 Ekim 2010'da Ermeni cahilleri Erivan'ın 2792. Yıldönümünü kutladılar. Antik yaşına rağmen ona “eski” denilemez çünkü gerçekte en eski ermeni şehrinin bile 100 yıldan daha eski bir geçmişi yoktur. Her şeyi söyledikten sonra kendimize soralım:Şimdi,Ermenilerin Erivan'ı “Ermenistan'ın son başkenti” olarak söyleme konusunda iddia etmelerine hakları var mı?”


TÜRK DÜŞMANLARI AKP'DE BİRLEŞİYOR madin_06

(*) Azerbaycan Diyasporası portalı

 

 

 

 


1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  

Ebülfez Elçibey

Mehmetçik

ANKARA

Hürriyet Sabah Milliyet
Star Cumhuriyet Radikal
Yeni Şafak Türkiye Vatan
Akşam Zaman Posta